Przejdź do głównej zawartości

Naczyniak

Dzisiaj na gazeta.pl przeczytałam artykuł o matce, która publikuje w sieci zdjęcia swojej córeczki z naczyniakiem. Dziewczynka, ma naczyniaka prawie na całym policzku. Matka publikując te zdjęcia chce prosić ludzi żeby patrząc na jej dziecko nie skupiali się wyłącznie na naczyniaku. Mam wrażenie, że ten blog jest takim wyrazem bezradności matki i próbą poradzenia sobie jakoś z tą sytuacją. Ku mojemu zdziwieniu pod artykułem komentarze pełne jadu w stosunku do matki. Jak nie chce żeby ktoś patrzył to po co publikuje te zdjęcia itp. Jesteśmy narodem wrednych, egoistycznych palantów, którzy na dodatek się tym swoim egoizmem szczycą. Nie życzę nikomu bycia w takiej sytuacji, ale jak ktoś się nie umie się wczuć w sytuację, to niech chociaż powstrzyma swoje komentarze. Ta kobieta sobie za wszelką cenę próbuje poradzić z przerastającą ją sytuacją i nikt nie ma prawa jej oceniać.

Wspomnienia wróciły, Oleczka też miała naczyniaka pod oczkiem. Co prawda nie był tak duży żeby zajmować cały policzek ale był wystarczająco duży, żeby wywoływać zainteresowanie i niechęć innych ludzi. Najgorsze były reakcje dorosłych „o Boże jak to wstrętnie wygląda” „nie baw się z tą dziewczynką ona jest chora”, to jedne z takich najmniej zjadliwych. Patrzyłam jak moje dziecko rośnie a jeszcze szybciej od niego rośnie naczyniak. Patrzyłam jak ucieka przed światem, światem który jej nie akceptuje i ten brak akceptacji ostentacyjnie pokazuje. Patrzyłam na moje niespełna 2 letnie dziecko podchodzące do lustra i mówiące z płaczem że tego nie chce. I gdy jechaliśmy na operację do Gdańska, patrzyłam na uśmiechniętą 2,5 latkę, uśmiechniętą bo wiedziała że pan doktor jej to wytnie. Ile razy byłam przez to chamsko zaczepiona na ulicy, ile razy usłyszałam że na pewno można coś z tym zrobić tylko muszę się bardziej zainteresować. Nie można się było zainteresować bardziej, czasami po prostu trzeba czekać a naczyniaka nie można operować w fazie wzrostu.

Z Gdańska wróciliśmy bez naczyniaka za to z lękiem po szpitalnym. Ola bała się opuścić mnie nawet na kilka chwil. Towarzyszyła mi wszędzie. Ale na szczęście po kilku tygodniach to minęło. Na buzi mojego dziecka nie malowało się już krwistoczerwone znamię przyciągające uwagę wszystkich, powoli zaczęła otwierać się na dzieci i na świat, który wcześniej ją piętnował. Piętnował zamiast podawać jej rękę. Teraz jest wesołą 5 latką z maleńką blizenką pod oczkiem. A to, że miała naczyniaka pamięta tylko dlatego, że widzi go na zdjęciach z wakacji.


Zawsze będę bronić takich kobiet. Zawsze zabiorę głos, gdy ktoś bez wyobraźni będzie je oceniał. Nikt nie ma do tego prawa. Ta matka nie liczy na niczyje wsparcie, ona tylko chce tolerancji dla własnego dziecka. Tacy jesteśmy miłosierni, a najchętniej widzielibyśmy wokół siebie tylko zdrowe i piękne osoby. Jeśli ktoś odstaje od tego ideału to powinien siedzieć w domu i nie pokazywać się nam na oczy, żeby nie zakłócać tego perfekcyjnego świata... 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pufa ze sznurka - tutorial

Robienie ze sznurka na szydełku kazało się na tyle fajne, że po zrobieniu dywanika ( Dywan-ze-sznurka-tutorial) postanowiłam zrobić jeszcze pufę. W zamyśle jeśli wyjdzie miały być dwie. Myślałam, że wypcham ją kulką styropianową. Zrobiłam prawie całą i zaczęłam szukać wypełnienia. Wtedy moja siostra powiedziała mi, że na miladruciarnia.pl można kupić gotowe wypełnienie do pufy z pianki tapicerskiej. Moim zdaniem strzał w dziesiątkę, zamówiłam 2 wypełnienia w rozmiarze: wys. 30 cm, śr. 45 cm. Dwa dni później miałam je już w domu. Oczywiście to co zrobiłam na zakupiony wkład nie pasowało ;). Ale to taka nauczka, żeby się za bardzo nie spieszyć ;). 
Pufę robi się bardzo fajnie, bo szybko. W zasadzie dwa wieczory przy dobrym filmie lub meczu i jest gotowa :). Prezentuje się tak:

I jeszcze zdjęcia "z ludziem", żeby było widać proporcje :):




Dla tych, którzy chcieliby zrobić taką pufę sami a są bardzo początkujący, kilka wskazówek:
Potrzebne materiały: Wkład do pufy o wymiarach: wys…

Bożonarodzeniowe dekoracje

Uszycie bożonarodzeniowych ozdób na kiermasz do przedszkola mojej córeczki zajęło mi kilka wieczorów. Ola dodawała mi trochę pracy, bo za każdym razem gdy uszyłam coś co jej się spodobało, musiałam szyć taką samą rzecz dla niej :). Było z tym wszystkim trochę pracy ale również cała masa radości i wspólnej zabawy :). Całość udało nam się skończyć w ubiegły weekend i zanieść w poniedziałek do przedszkola. Ozdoby się podobały :). 
Miałam zamiar napisać tutaj kilka wskazówek dla tych, którzy chcieliby uszyć sobie takie ozdoby a robią to po raz pierwszy. Od wtorku jednak trenowałyśmy z Olą grypę żołądkową więc siadam do tego dopiero dziś.
Ozdoby oczywiście możecie zrobić w takich kształtach jak sobie wymarzycie. W internecie można znaleźć dwie metody szycia ozdób choinkowych z materiału. Jedni składają materiał lewą stroną do lewej, zszywają pozostawiając otwór do wypełnienia. Wypełniają i maszyną przyszywają otwór. Później nożyczkami w ząbki przycinają brzegi choinki. Ja robię odwrotnie.…

Kamizelka na drutach – szybki tutorial

Cały czas z utęsknieniem czekam na wiosnę. Tęsknię za słońcem i lekkim ubraniem. W tamtym roku zrobiłam sobie na drutach dwa poncza. Bardzo mi się podobały i nadal mi się podobają. Jednak są dosyć niewygodne w noszeniu na co dzień. Na zdjęciach owszem wyglądają bardzo fajnie. Wystarczy jednak narzucić na ramię torebkę, każda z nas to robi, i już nie wiadomo jak ułożyć ponczo. Postanowiłam więc wydziergać sobie otulacz w postaci kamizelki. Robiłam go z myślą o wiośnie ale można go również nosić na cienkiej puchowej kurtce w mroźne dni.
Otulacz jest bardzo prosty do zrobienia i myślę, że każda początkująca na drutach osoba może taki wydziergać. Poniżej opiszę jak dziergany był mój. Rozmiar S/M. Możecie sobie zerknąć na zdjęcia, jestem dość szczupłą osobą o wzroście 164 cm.






MATERIAŁY:
10 motków włóczki Drops Andes, kolor 0519 ciemny szary Druty na żyłce 80 cm nr 15 Drut do robienia warkoczy
OBJAŚNIENIA:
Ściągacz: 2 oczka prawe, 2 oczka lewe. Dżersej: oczka prawe na prawej stronie robótki, oczka…